9,31/10 głosów: 36 Oceń artykuł

Z wielkimi obawami umieszczałem w odtwarzaczu pierwszą solową płytę Janusza Grudzińskiego vel „Xsięcia Warszawskiego” pod tytułem „Olśnienie”. Przyznam się, że słuchanie płyty okazało się dla mnie wciągającą podróżą pełną zaskoczeń. Jakich? Zapraszam do lektury:)

Janusz „Gruda” Grudziński to człowiek niezastąpiony w zespole-legendzie polskiej muzyki rockowej, grającym bez mała ćwierć wieku, mającym na koncie 13 długogrających krążków. „Gruda” brał udział w nagrywaniu każdego z nich, jest autorem muzyki do wielu hitów Kultu. Od czasu „Salonu Recreativo” (2001) odsunął się jednak w cień innych członków grupy. Chodzą nawet słuchy, iż Janusz Grudziński jest dalej w zespole tylko ze względu na wielką przyjaźń z Kazikiem (co dla fanów zespołu jest oczywiste, wszak Kult od zawsze jest kapelą, w której najważniejsze są więzi koleżeńskie, a nie umiejętności muzyczne poszczególnych członków). Miałem jednak duże wątpliwości co do klasy płyty, która została nagrana w 9 dni w dodatku w oparciu o kawałki, które pierwotnie miały znaleźć się na nowej płycie Kultu- „Poligono Industrial”.

Pierwszy kawałek („Balanga”) potwierdził moje pesymistyczne przewidywania - tragiczny, brzmiący skrajnie nieprofesjonalnie, zakrawający o żart muzyczny wokal kontrastujący z bardzo kultowym brzmieniem (Tomasz Glazik na saksofonie i Piotrek Morawiec na gitarze oraz charakterystyczne, dobrze znane klawisze). Byłem załamany. Kolejne utwory okazały się jednak zdecydowanie inne.

„Książę i metresa”, „Szkolna dyskoteka” i tytułowe „Olśnienie” to kawałki bez wątpienia dobre, w których świetne pomysły muzyczne nareszcie otrzymały odpowiednie wsparcie w wokalu - trzymającym rytm, ciekawym, oryginalnym (tzn. nienaśladującym Kazika) i wpadającym w ucho. Kiedy podczas przyrządzania obiadu złapałem się na nuceniu „Olśnienia” uśmiechnąłem się szeroko - wróciliśmy z dalekiej podróży.

Kolejne utwory: „Lubię stare samochody”, „Niedziela u cioci” i „Typek” są niezwykle ciekawie skonstruowane muzycznie (chórki, klawisze, dużo instrumentów dętych nadających czasem lekko patetyczny ton). Mają jednak braki będące ewidentnie efektem ubocznym tytułowego olśnienia – płytką i schematycznie zrealizowaną warstwę tekstową (bo ile można stworzyć ciekawych opowieści w przerwie realizowania muzyki w przeciągu 9 dni Interesującym nawiązaniem do „macierzystego” zespołu „Grudy” są kawałki „Wyrok” i „Rockowa rodzina z Polska w tle”. Pierwszy jest coverem utworu „praKultu”- zespołu Poland - o tym samym co teraz tytule. Drugi to po prostu opis życia w zespole-legendzie: trasy, aluzje do poszczególnych członków zespołu, słowem - fan Kultu będzie się czuł jak w domu słuchając tych utworów. Dodatkowo teledysk nakręcony do „Rockowej rodziny z Polską w tle” pod względem sposobu realizacji jest kalką teledysków do utworów solowych Kazika, co tylko potwierdza fakt, iż przyjaciele trzymają się razem.

Jak więc podsumować tę płytę? Strasznie rozchwiany poziom wokalu (od nieporozumienia do zupełnie przyzwoitego poziomu), nie zawsze ciekawe teksty połączone z naprawdę świetną muzyką. To dziwna mieszanka, dla osoby stojącej z boku kultomanii raczej niezjadliwa. Co innego dla fana Kultu – to pozycja obowiązkowa, która zapewni ponadgodzinną podróż w krainę marzeń i rozważań, jak wspaniałą płytę dałoby połączenie muzyki Xsięcia z tekstami i wokalem Kazika (tak zresztą miało być...).

Oceń artykuł
9,31/10 głosów: 36