7,33/10 głosów: 9 Oceń artykuł

Komediodramat Joanny Owsianko to obraz siedmiu kobiet sukcesu pracujących w agencji reklamowej. Prowadzą one energiczne, wystawne życie, przepełnione pracą i zaspokajaniem swoich zachcianek. Mają wszystko czego chcą, a przynajmniej tak mówią innym. Jak jest jednak naprawdę?


W pierwszej zbiorowej scenie, gdy poznajemy wszystkie bohaterki są one dla widza niemal nierozróżnialne – wszystkie piękne, atrakcyjne, szczęśliwe, pewne siebie i wszystkie ubrane na biało. Widzimy je podczas pracy gdy jako świetnie zgrany, profesjonalny zespół odnoszą sukcesy oraz w trakcie biurowych rozmów gdy opowiadają o swoim niemniej udanym życiu prywatnym. Ich rozmowy to swoista licytacja, gdzie wygrywa ta, która najwytworniej spędziła weekend, ma najmodniejszy nowy ciuch, miała najwięcej/najlepszych orgazmów.

Prawdę o bohaterkach i złożoność ich charakterów poznajemy dopiero w poszczególnych monologach. Każda okazuje się być zupełnie inna i żadna nie przystaje do zbiorowego portretu szczęścia, którym emanują w scenach zbiorowych. Na jaw wychodzi zakłamanie, frustracja, niespełnienie i przerażająca samotność poszczególnych bohaterek. Pod białymi strojami i nieugiętymi spojrzeniami znajdujemy w efekcie kompilację podstawowych kompleksów i frustracji kobiecych dzisiejszych czasów.

Mimo, że w spektaklu nie ma jednoznacznej dezaprobaty dla stylu życia bohaterek, to poznając bliżej ich rzeczywistość trudno im zazdrościć. Te pełne energii, piękne i zawodowo spełnione kobiety rysują obraz przede wszystkim bardzo smutny. Nie chcąc żyć jak one, w narzuconym społecznie zakłamaniu, chcąc jednocześnie odnieść porównywalny sukces, musimy sami odpowiedzieć sobie na pytanie: "Jak żyć?". Spektakl pozostawia widza bowiem z poczuciem niedosytu. Nikt nie udziela odpowiedzi na żadne pytanie. Nie ma „happyend’u”, nie ma pointy, nie ma nawet prawdziwego finału. Nic nie zostaje rozwiązane. Problem został wyłożony na stół, a widz zostaje z nim sam.

Oceń artykuł
7,33/10 głosów: 9