8,44/10 głosów: 68 Oceń artykuł

Wojna to dzisiaj bardzo popularny temat w światowej kinematografii. Reżyserzy starają się ukazać ją realistycznie z zachowaniem najdrobniejszych szczegółów, zwłaszcza jeśli chodzi o przebieg bitwy. Wojna najczęściej jest ukazana jako wielki dramat dla większości ludzi i coś, co demoralizuje i niszczy wewnętrznie żołnierzy. Choć fantastyką rządzą zupełnie inne zasady, także budzi wielkie zainteresowanie. „Władca pierścieni” cieszy się chyba największą popularnością wśród filmów fantastycznych. Jednak próby łączenia fantastyki i tematu wojny nie zdarzyły się wiele razy. Do jednej z nich należy bez wątpienia „Labirynt Fauna” w reżyserii Guillermo del Toro


Akcja rozgrywa się w 1944 r. w górach w Hiszpanii. Dziewczynka Ofelia wraz ze swoją ciężarną matką Carmen przyjeżdżają do kapitana Vidala, męża Carmen i ojca jej przyszłego dziecka. Dowodzi on niewielką grupą żołnierzy, która walczy z partyzantami przeciwnymi reżimowi generała Franco. Walka trwa długo i jest krwawa, jednak kapitan nie wątpi w to, że tylko kwestią czasu jest wytropienie i zamordowanie przeciwników. Ofelia nie ma jednak pojęcia o wojnie, a interesuje się legendą związaną z nowym miejscem. Wkrótce po przybyciu na miejsce odkrywa w pobliżu tajemniczy labirynt. Spotyka tam osobliwego stwora, zwanego faunem, który przekonuje ją, że jest księżną pewnego podziemnego królestwa i żeby wrócić do swojego świata, musi wykonać trzy niełatwe zadania. Dziewczynka, nie zważając na czyhające na nią niebezpieczeństwa, decyduje się posłuchać fauna i wypełnić misję.

Film jest moim zdaniem naprawdę niebanalny. Fabuła okazuje się nieprzewidywalna i zaskakuje często widza. Akcja bywa wartka i dramatyczna, choć czasami też spowalnia. Świat baśni i rzeczywistość wojenna skrajnie ze sobą kontrastują i łączy je jedynie postać Ofelii, która pozostaje na ich granicy. W „Labiryncie Fauna” dostrzegam wiele drastycznych scen, charakterystycznych dla filmów wojennych. Odbywa się zarówno egzekucja, gdzie jeden ze skazanych ginie stłuczony, jak i mają miejsce tortury, przy których oprawca używa różnorakich wyrafinowanych narzędzi. Dużo jest krwi, wielu bohaterów umiera zakrwawionych w bólu. W baśniowym świecie nikt nie ginie. Są tam różnorodne, bardzo wymyślne stwory, przygoda i fascynująca tajemnica. Nie odnajdujemy w nim obrazów piękna i dostatku, kraina fantastyczna jest dziwaczna, bywa nawet obrzydliwa, lecz na pewno nie przypomina brutalnej rzeczywistości. Połączenie tych zgoła odmiennych światów jest kontrowersyjne. Zrażeni mogą sądzić, że „Labirynt fauna” to film za drastyczny dla dzieci, a zbyt baśniowy dla dorosłych. Ja jednak uważam, że złączenie w jedno dzieło rzeczywistości wojennej i baśniowej jest świetnym pomysłem, a porównanie tych światów ukazuje prawidłowości związane z ludzką psychiką i skłania do pewnej refleksji.

Najlepszą kreacją aktorską pozostaje chyba rola Sergio Lopeza jako kapitana Vidala. Może nie jest to nowa postać – w wielu innych filmach mogliśmy spotkać bezwzględnego, despotycznego i dumnego mordercę – ale zagrana została bardzo dobrze. Pozostałe role nie wzbudzają podziwu, choć nie mam też do nich poważnych zastrzeżeń. Oprócz kapitana Vidala w filmie nie ma żadnej naprawdę dobrze dopracowanej postaci. Bohaterowie jednak nie stanowią głównego tematu „Labiryntu fauna”, a fabuła i dwie rzeczywistości, które opisałem powyżej. Efekty specjalne są bardzo udane w odniesieniu do świata fantastycznego: magiczne stwory i miejsca wyglądają nad wyraz ciekawie i zachwycają oryginalnością nawet w bardzo rozbudowanym już świecie fantasy. Miałbym natomiast poważne zarzuty do pewnych szczegółów związanych ze realiami wojennymi. Zwłaszcza jedna z potyczek nie przypomina próby stłumienia buntowników przez „totalitarnego potwora”, ale amatorską strzelaninę – nie odpowiada mi chociażby to, iż wielu żołnierzy reżimu generała Franca używa rewolwerów, podczas gdy prześladowani partyzanci strzelają ze strzelb czy karabinów.
Czy film jest studium zbrodni, o czym mogliśmy przeczytać czy usłyszeć? W pewnym stopniu oczywiście tak. Ukazana bowiem została zarówno osobowość mordercy, jak i jego zbrodnie, które budzą powszechną grozę. Nie dostrzegam jednak w filmie żadnych pytań o sens zabijania ani nie ma tu różnorodności związanej z motywem zabójstwa. Myślę więc, że określenie„Labiryntu fauna” mianem „studium zbrodni” nie jest wystarczająco trafne.

Moim zdaniem, warto obejrzeć ten film, mimo pewnych niedociągnięć. Największym atutem jest to, co chyba miałoby być jego znakiem charakterystycznym: połączenie rzeczywistości baśniowej i wojennej. „Labirynt fauna” uznaję za całkiem dobry film, polecam.

Film mogliśmy zobaczyć dzięki uprzejmości:

Oceń artykuł
8,44/10 głosów: 68