Program Erasmus (The European Community Action Scheme for the Mobility of University Students) jest jednym z najbardziej znanych programów unijnych dla europejskich szkół wyższych. Powstał w 1987 roku jako zakrojony na szeroką skalę europejski program wymiany studentów.

Mimo że zasięg i cele projektu poszerzały się w kolejnych latach, główna idea pozostała ta sama: rozwijanie międzynarodowej współpracy między uczelniami.
Nazwa Erasmus nawiązuje do imienia holenderskiego filozofa, teologa i humanisty, Erazma z Rotterdamu (1466--1536), który podobnie jak inni wybitni ludzie renesansu, kształcił się w wielu ośrodkach akademickich w różnych krajach.

Główne cele programu Erasmus:

• wspieranie realizacji Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego;
• wzmacnianie udziału szkolnictwa wyższego oraz kształcenia zawodowego na poziomie wyższym w procesie innowacji.

Kraje uczestniczące w programie Erasmus (31 państw):

• 27 krajów Unii Europejskiej;
• 3 kraje Europejskiego Obszaru Gospodarczego: Islandia, Lichtenstein oraz Norwegia;
• kraj kandydujący: Turcja.

Erasmus obejmie następujące działania:

• Działania zdecentralizowane:
  • mobilność studentów w celu zrealizowania okresu studiów w uczelni partnerskiej w innym kraju uczestniczącym w programie lub w celu zrealizowania stażu/praktyki w partnerskim przedsiębiorstwie, organizacji, instytucji szkoleniowej lub badawczej w innym kraju uczestniczącym w programie;
  • mobilność nauczycieli akademickich w celu prowadzenia zajęć dydaktycznych w uczelni partnerskiej w innym kraju uczestniczącym w programie;
  • w celu udziału w szkoleniu, wymiany doświadczeń, sprawdzenia teoretycznych rozwiązań w praktyce, itp., w partnerskiej instytucji w innym kraju uczestniczącym w programie;
  • mobilność pracowników administracji i innych pracowników merytorycznych szkół wyższych oraz pracowników przedsiębiorstw w celu udziału w szkoleniu lub prowadzenia kształcenia w partnerskiej instytucji/szkole wyższej w innym kraju uczestniczącym w programie;
  • projekty wielostronne typu np. kurs intensywny.
• Działania scentralizowane:
  • projekty wielostronne mające na celu doskonalenie funkcjonowania szkolnictwa wyższego poprzez transfer innowacji i rozwiązań modelowych;
  • projekty wielostronne skoncentrowane na wprowadzaniu innowacji, prowadzeniu doświadczeń i wymianie rozwiązań modelowych w opisanych dziedzinach w celach operacyjnych i szczegółowych programu;
  • sieci, tworzone przez konsorcja szkół wyższych w ramach jednej lub kilku dziedzin, w celu będzie doskonalenia nowych koncepcji i umiejętności w dziedzinie uczenia się. Partnerem w sieci mogą być przedstawiciele innych publicznych instytucji lub/i przedsiębiorstw czy stowarzyszeń;
  • inne inicjatywy promujące cele programu Erasmus (tzw. „działania towarzyszące”).

Dlaczego warto brać udział w programie Erasmus?

Program Erasmus stwarza szkołom wyższym, ich studentom i pracownikom, a także innym instytucjom, które współdziałają z uczelniami wiele możliwości włączenia się do współpracy międzynarodowej.
Erasmus umożliwia:

• studentom:
  • realizację części studiów w Zagranicznej uczelni i w międzynarodowym otoczeniu,
  • odbycie praktyki w zagranicznym przedsiębiorstwie lub instytucji,
  • podniesienie kompetencji językowych,
  • poznanie systemu kształcenia i metod nauczania w innym kraju,
  • nawiązanie nowych znajomości, poznanie innych kultur,
  • poprawę umiejętności podejmowania decyzji i rozwiązywania problemów;
• pracownikom uczelni:
  • wymianę doświadczeń z zagranicznymi partnerami i rozszerzenie współpracy,
  • doskonalenie swoich umiejętności i kompetencji,
  • poznanie systemów kształcenia innych krajów;
• uczelniom:
  • umiędzynarodowienie kształcenia,
  • rozwijanie współpracy międzynarodowej,
  • poszerzanie oferty dydaktycznej i zwiększanie jej innowacyjnego charakteru;
• innym instytucjom (współpracującym z uczelniami):
  • nawiązanie nowych międzynarodowych kontaktów,
  • pozyskanie zagranicznych stażystów,
  • zwiększenie innowacyjności,
  • łatwiejszy dostęp do najnowszej wiedzy w danej dziedzinie;
• pracownikom tych instytucji:
  • kontakty z zagranicznymi uczelniami i ich kadrą,
  • wymianę doświadczeń.

Jak to działa?

Wymiana studentów Erasmusa obejmuje wyjazdy na część studiów (do uczelni w innym kraju uczestniczącym w programie) oraz wyjazdy na praktykę (do zagranicznej instytucji nieakademickiej w innym kraju uczestniczącym).

Aby ubiegać się o wyjazd, należy spełniać następujące warunki:

• studiować na uczelni, która bierze udział w Erasmusie (czyli posiada Kartę Uczelni Erasmusa, tzw. Erasmus University Charter) oraz prowadzi wymianę studentów (można to sprawdzić na stronie Narodowej Agencji);
• być zarejestrowanym na studiach licencjackich, inżynierskich, magisterskich albo doktoranckich;
• mieć ukończony pierwszy rok studiów pierwszego stopnia (licencjackich, inżynierskich);
• być obywatelem Polski lub innego kraju uczestniczącego w Erasmusie (lub mieć status uchodźcy lub kartę stałego pobytu w tym kraju).

O wyjazd na studia albo na praktykę w ramach programu Erasmus można się ubiegać tylko w macierzystej uczelni. To uczelnie wnioskują o fundusze na wyjazdy studentów, prowadzą rekrutację kandydatów, organizują wyjazdy i wypłacają stypendia.
Uczestnikiem programu można być tylko raz w trakcie całych studiów, niezależnie od tego czy studiuje się na kilku wydziałach czy uczelniach. Można natomiast wyjechać zarówno w celu odbycia części studiów za granicą, jak i na praktykę (te dwie opcje nie wykluczają się wzajemnie).
Rekrutacja kandydatów odbywa się w roku akademickim poprzedzającym wyjazd, przeważnie wczesną wiosną.

Wyjazd na część studiów można planować do zagranicznej uczelni, która zawarła z macierzystą uczelnią (wydziałem) porozumienie o współpracy w tym programie, czyli do uczelni partnerskiej. Musi to być szkoła wyższa znajdująca się w kraju uczestniczącym w Erasmusie. Można odbyć część studiów tylko na takim wydziale, który kształci w tej samej dziedzinie, którą się studiuje, ewentualnie w dziedzinie pokrewnej.
Studia odbywane w partnerskiej uczelni są traktowane jako integralna część studiów w uczelni macierzystej.

Szanse na wyjazd mają osoby osiągające dobre wyniki w nauce (wysoka średnia ocen) i znające język obcy, w jakim prowadzone będą zajęcia za granicą. Uczelnia może przyjąć też dodatkowe kryteria oceny kandydatów, np. motywacja, osiągnięcia naukowe, artystyczne, zaangażowanie w działalność studencką oraz/lub opiekę nad obcokrajowcami itp.
Pobyt za granicą w ramach Erasmusa może trwać od 3 do 12 miesięcy. Uczelnie wysyłają swoich studentów na okres, który łatwo jest zaliczyć, np. jeden semestr. Pobyt nie może jednak wykroczyć poza jeden, ten sam rok akademicki.
Przed wyjazdem trzeba podpisać dwa dokumenty obowiązujące w programie Erasmus:

• Porozumienie o programie zajęć (ang. Learning Agreement) – zawierające wykaz przedmiotów, jakie należy zaliczyć w uczelni zagranicznej, aby uczelnia macierzysta/wysyłająca mogła uznać i zaliczyć ten okres studiów; porozumienie to muszą podpisać trzy strony: uczelnia przyjmująca, macierzysta oraz student;
• Umowę dotyczącą wyjazdu i przyznania stypendium – określającą warunki wyjazdu oraz wypłaty i rozliczenia stypendium (tzw. grantu).

Stypendium Erasmusa (czyli tzw. grant) jest przeznaczone na pokrycie części kosztów podróży i pobytu w innym kraju. Jest to dofinansowanie, które nie pokrywa pełnych kosztów pobytu za granicą. Kwota stypendium może być różna w poszczególnych latach i w zależności od uczelni.
W uczelni zagranicznej stypendysta Erasmusa jest zwolniony z opłat za studia i egzaminy, z wyjątkiem standardowych opłat ponoszonych przez wszystkich studentów, np. za wydanie legitymacji, obowiązkowe ubezpieczenie studenckie itp. Jeżeli studentowi przysługuje stypendium krajowe (np. socjalne lub za dobre wyniki w nauce), będzie mu ono wypłacane również w czasie odbywania studiów za granicą.

Erasmus na PW

Wyjazd na praktykę