5,43/10 głosów: 7 Oceń artykuł

Przed nieplanowanym wcześniej wyjściem do Teatru Komedia na sztukę "Jabłko" w reżyserii Tomasza Dutkiewicza zastanawiałam się nad znaczeniem tytułu. Przecież tytuł nigdy nie jest przypadkowy, niesie głęboką metaforę treści i na pewien sposób mówi... wszystko.

Pierwsze skojarzenie - Adam i Ewa. Kobieta, podobno posiadająca naturalny zmysł wybierania najzdrowszych i najsoczystych owoców, zrywa zakazane jabłko i sprowadza nieszczęście nie tylko na swojego mężczyznę, ale na całą ludzkość.
I tu spodziewałabym się dogłębnej analizy różnic między płciami, ich przeciwstawnych biegunów, które i tak muszą pozostać w równowadze, bo inaczej się nie da.

Podejście drugie - jabłko niezgody, jedyne i tylko dla najpiękniejszej. Ale też nie o tym było. Tej sztuce było dość daleko do mitycznego czy biblijnego symbolizmu.
Czym jest, a raczej czym nie jest, tytułowe jabłko dowiedziałam się już w pierwszym dialogu. Jabłko z pewnością nie jest kobiecą piersią, w którą nie można się wgryzać. Dziwne, lecz prawdziwe.

Historia pełna dramatyzmu. Bezrobotny mąż w cieniu żony odnoszącej sukcesy zawodowe nawiązuje romans ze spotkaną w parku studentką. Dojrzała miłość i przywiązanie zostają wystawione na ciężką próbę. Było mi to dość bliskie, bo sama pamiętam, jak moja mama chorowała i tata przez cały czas stał przy niej, jak nigdy wcześniej. Chyba właśnie to jest najważniejsze w związku dwóch osób. Taki mały sens życia.

Ciężko powiedzieć, czy polecam "Jabłko". Nie jest to sztuka ani łatwa, ani idealna.
Myślę, że jeśli masz 20 lat i życie przed sobą, nie odnajdziesz tu siebie.

Oceń artykuł
5,43/10 głosów: 7