7,79/10 głosów: 42 Oceń artykuł

Znudziły Cię tak popularne gry jak koszykówka, piłka ręczna, siatkówka? Ważniejsza od indywidualnych zagrań jest dla Ciebie gra zespołowa? Masz ochotę na zmagania w jednej drużynie z osobą przeciwnej płci? Jeśli choć raz odpowiedź brzmiała tak, to znak, że najwyższy czas na poznanie korfballu!

Gra polega na umieszczeniu piłki w koszu (bez tablicy), który znajduje się na wysokości 3,5m. Zespół, który tego dokona otrzymuje jeden punkt. Wygrywa drużyna, która w regulaminowym czasie gry (zazwyczaj 2x 30 minut z 15 minutową przerwą) zdobędzie więcej punktów. W przypadku remisu zarządzana jest dogrywka trwająca do momentu zdobycia pierwszego punktu. Mecze toczą się na boisku o wymiarach 20x40 metrów (wielkość odpowiadająca boiskom do piłki ręcznej).Prawda, że proste?

Cechą wyróżniającą ten sport spośród innych, jest konieczność gry w jednym zespole kobiet i mężczyzn. W każdej drużynie musi znaleźć się po czworo zawodników każdej płci. Nie ma drugiej takiej dyscypliny na świecie, która by tego wymagała!

Co sprawia, że sport ten różni się, np. od koszykówki? Zawodnicy nie mogą kozłować piłki. Po otrzymaniu jej muszą pozostać w miejscu i mają do wyboru podanie do partnera z zespołu albo rzut. Zabroniony jest też jakikolwiek kontakt fizyczny z rywalem (a w szczególności atakowanie przeciwnika przeciwnej płci), niedozwolone jest nawet wyrywanie piłki z rąk! Reguły te sprawiają, że najważniejsza staje się gra zespołowa, spryt graczy i szybkość. Jeden zawodnik nie wygra meczu, a gwiazdorstwo nie jest mile widziane. Dodatkowo bezkontaktowość sportu sprawia, że kontuzje zdarzają się bardzo rzadko.

Warto wspomnieć o jeszcze kilku ważnych zasadach. Zawodnicy ustawiają się po 4 na każdej połowie (2 kobiety i 2 mężczyzn z każdej drużyny) – jest to tzw. podział na strefy obrony i ataku. Po każdych dwóch zdobytych punktach (niezależnie od tego, kto je zdobył) oraz po przerwie między połowami następuje zamiana zawodników – obrońcy stają się atakującymi i odwrotnie. Punkty mogą zdobywać tylko zawodnicy ataku. Rzut może zostać oddany z dowolnego miejsca połowy ataku. Celne trafienie do kosza zostaje uznane, jeśli obrońca w momencie oddawania rzutu nie jest w tzw. pozycji bronionej. Następuję ona w momencie, gdy zawodnik obrony jest pomiędzy koszem, a atakującym, twarzą do piłki z wyciągniętą ręką, a przy tym wszystkim musi być aktywny, czyli próbować zbijać piłkę (tylko w locie!).

Korfball ma kilka odmian. Oprócz tradycyjnej gry w hali można uprawiać go na trawie (reguły praktycznie się nie zmieniają), na plaży (gra się wtedy zazwyczaj na jeden kosz, a liczba zawodników maleje do czterech w każdym zespole) oraz w wodzie (ta forma cieszy się największą popularnością na Węgrzech). Proste zasady sprawiają, że nie ma praktycznie ograniczeń, co do miejsca gry.

Ojczyzną korfballu jest Holandia. W 1902 roku Nico Broekhuysen, nauczyciel wychowania fizycznego z Amsterdamu, po drobnych modyfikacjach podpatrzonej w Szwecji gry adoptuje ją dla swoich uczniów – zarówno chłopców, jak i dziewcząt. Wkrótce powstanie federacja narodowa tej gry (1903 r.), a sam sport pojawi się w sąsiedniej Belgii (1920 rok). Korfball był też dyscypliną pokazową na Igrzyskach Olimpijskich w 1920 i 1928 roku. W 1978 roku rozegrano pierwsze Mistrzostwa Świata w tej dyscyplinie i od tamtej pory odbywają się one regularnie, co 4 lata. Korfball stał się również stałym elementem World Games, czyli Igrzyskach Światowych Dyscyplin Nieolimpijskich (pierwszy raz w 1985 roku). Obecnie gra ta uprawiana jest w ponad pięćdziesięciu krajach na świecie. Najlepsze drużyny to Holandia, Belgia, Czechy, Portugalia (kolejność z Mistrzostw Świata w 2007 roku). W Polsce po raz pierwszy gra pojawiła się w 1987 roku w Olsztynie.

Oceń artykuł
7,79/10 głosów: 42