Ocena wyświetla się powyżej 3 głosów. Oddano: 0 Oceń artykuł

Reżyser i scenarzysta Guillermo del Toro to autor „Labiryntu Fauna”, filmu bardzo oryginalnego, który wielu zadziwił, skłonił do licznych dyskusji oraz do pewnej refleksji. Twórca ten ma na swoim koncie także „Blade’a II: Wiecznego Łowcę” , sensację SF z niepokonanym wampirem-pogromcą wampirów, ogromną ilością wystrzelonej amunicji i mnóstwem trupów. Reżyser ten pracuje teraz też nad adaptacją Tolkienowskiego „Hobbita”. Trzeba więc przyznać, że jego repertuar jest różnorodny, choć wszystkie te produkcje łączy nawiązanie do różnych dziedzin fantastyki. „Hellboy II: Złota Armia” nie jest wyjątkiem, choć przypomina bardziej „Blade’a” niż opowieść fantasy, nie mówiąc już o ambitnej kinematografii.

Hellboy jest potworem wykorzystywanym przez Biuro ds. Badań Zjawisk Paranormalnych i Obrony. Nie jest to jednak bezmózgie monstrum, mimo odpychającego, groźnego wyglądu i niezwykłej siły, przypomina człowieka ze względu na normalny charakter, porównywalną z ludzką inteligencję, a nawet typowo ludzkie uczucia. Szef Biura ds. Badań Zjawisk Paranormalnych zleca mu zbadanie tajemniczej masakry w centrum Nowego Jorku. Okazuje się, że stoi za nią Książe Nuada, syn króla Balora, władcy fantastycznego ludu, który zawarł niegdyś pakt z ludźmi i obecnie ukrywa się przed nimi. Książe Nuada pragnie zerwać umowę i odebrać ludzkości, jego zdaniem, niezasłużone terytoria. W walce zamierza wykorzystać złotą armię, która w historii dokonała ogromnych spustoszeń i została uwięziona przez jego ojca. Żeby ją uwolnić, niezbędne jest zdobycie wszystkich części korony króla Balora. Grupa osobliwych stworów -Hellboy, jego narzeczona Liz, przyjaciel Ape oraz przydzielony z Niemiec Johann Krauss - postanawiają księciu Nuadowi w tym przeszkodzić.

Jak już napisałem we wstępie, „Hellboy II. Złota Armia” to z założenia lekka i przyjemna sensacja SF. Fabuła nie jest może banalnie prosta jak w niektórych tego typu produkcjach, ale też nie zmusza do myślenia ani nie zaskakuje. Utrwalone schematy fabularne znowu się powtarzają jak również występują tu typowi, schematyczni bohaterowie, choć trzeba też przyznać, że tytułowy potwór jest nawet nieźle dopracowany. Autor filmu wyraźnie chce czasami rozbawić widza śmiesznymi dialogami i humorem sytuacyjnym, ale, moim zdaniem, rzadko to się mu udaje. Dowcipy zazwyczaj nie pasują do okoliczności i zupełnie psują „mroczność” filmu, którą mógł mu nadać postać księcia Nuada. „Hellboy II” ma jeszcze jedną poważną wadę: trwa zbyt długo. Gdyby skrócić go o jakieś 30 minut, na pewno bardziej by mi się spodobał.

Zdecydowanie zaś najmocniejszą stroną filmu są scenografia oraz efekty specjalne. Bardzo ciekawie wyglądają różne stwory, których znajdziemy tu wiele. Książe Nuada oraz jego siostra zostali znakomicie ucharakteryzowani. Przyjemnie ogląda się liczne walki, które raczej nie utrzymują w napięciu, ale pod względem efektów specjalnych wypadają bardzo dobrze. Pozytywnie oceniam też muzykę. Cechuje ją duża różnorodność: słyszymy tu zarówno muzykę współczesną rozrywkową, typowo filmową, jak i dzieła Bacha, Mozarta i Beethovena. Jak można się spodziewać, kunsztu aktorskiego w takiej sensacji SF nikt nie znajdzie, choć też gra absolutnie nie jest fatalna. Najlepiej spisali się chyba aktorzy występujący w rolach tytułowego bohatera (Ron Perlman) oraz księcia Nuady (Luke Goss).

„Hellboy II: Złota Armia” jest przeciętnym, lekkim filmem SF. Można go bez problemu zrozumieć nie oglądając pierwszej części ani nigdy nie czytając komiksu. Jeśli nie ma się nic ciekawego do robienia, to można zobaczyć.

Oceń artykuł
Ocena wyświetla się powyżej 3 głosów. Oddano 0