Chęć oglądania horrorów sama w sobie może kojarzyć się trochę ze skłonnościami masochistycznymi – głodni odrobiny ekstremalnej rozrywki, nerwowego obgryzania paznokci i powstrzymywania się od wrzasków siedzimy w obecności innych tak samo przerażonych jak my kinomanów i przeżywamy parędziesiąt minut grozy.

Od 25 kwietnia możemy oglądać w kinach najnowszą produkcję Woody'ego Allena o intrygującym, nawiązującym do mrocznych wydarzeń znanych z mitologii greckiej.

Po prostu ulga – tyle przyszło mi do głowy po obejrzeniu filmu „Juno”. Bezpretensjonalny, pozbawiony moralizatorskich zapędów film o dorastaniu, który jednocześnie nie jest kretyńską komedią dla niewyżytych seksualnie szesnastolatków to prawdziwa bomba w morzu kasowych niewypałów, którymi od jakiś piętnastu lat częstuje świat amerykańskie kino.

John Rambo z pewnością nie należy do tych filmów, które przyciągnęłyby ambitnego widza. Lecz nawet najambitniejsi wychowywali się przecież na filmach typu Rambo, Terminator czy Rocky i faktycznie wielu ludzi wybrało się do kina z samego sentymentu. Co poczuli więc w kinach ci dojrzali dziś ludzie, gdy ujrzeli na ekranach Sylvestra Stallone i jego aktorskie umiejętności? Zapewne zrozumieli jaka przepaść w odbiorze fikcji dzieli dzieciństwo od dojrzałości. To co kiedyś ekscytowało, wręcz porywało, dziś może co najwyżej śmieszyć.

Krótka, prosta historia, chwytliwa, uhonorowana Oscarem® piosenka, naturalistyczny krajobraz, parę wyrazistych twarzy na ekranie, zachwyceni krytycy i kilka dobrych słów od Stevena Spielberga na plakacie reklamowym czyli dlaczego nie przekonał mnie musical „Once”.

Od 4 kwietnia w kinie Atlantic możemy obejrzeć film stworzony w nowej technologii trójwymiarowego zapisu obrazu podczas trasy koncertowej w kilku krajach Ameryki Południowej, promującej ostatni album U2 - "How To Dismantle An Atomic Bomb".

Druga połowa XXI wieku, szaleństwo cywilizacyjne i antyteza moralności w futurystycznej Japonii czyli wschodnie anime radzi sobie w polskim kinie.

Chciwość to jeden z siedmiu głównych grzechów nie bez przyczyny. Człowiek pożądając władzy lub bogactwa jest w stanie zrobić wszystko. Może manipulować ludźmi, żyć w kłamstwie, wyrzec się przyjaciół lub rodziny, a nawet popełnić zbrodnię. Jeżeli ulega swojej słabości, z czasem wszystko poza bogactwem traci znaczenie, a taki człowiek staje się „trupem” duchowym. Bardzo wielu już takich bohaterów pojawiło się w literaturze i kinematografii. Problem chciwości poruszył także Paul Thomas Anderson w swoim, mogłoby się wydawać mało oryginalnym, ale mimo to bardzo dobrym filmie pt. „Aż poleje się krew”.

Chyba zawsze denerwuje nas, gdy mamy utrudniony kontakt z rzeczywistością. Jesteśmy przyzwyczajeni do telefonu internetowego, do komputera oraz do mediów. Jednak jeszcze bardziej potrzebujemy naszych zmysłów czy możliwości ruchu oraz mówienia. Zdajemy sobie sprawę z tego, że ludzie głusi, ślepi, głuchoniemi muszą przeżywać wielki dramat, a ich życie jest nieporównywalnie trudniejsze do naszego. Jak jednak może żyć człowiek całkowicie sparaliżowany , który umie tylko mrugać lewym okiem? Możemy się o tym przekonać, oglądając dzieło Juliana Schnabella Pt. „Motyl i skafander”

Step Up - film, który przy stosunkowo niewielkich nakładach pieniężnych zrobił ogromną furorę na całym świecie, nie mógł nie doczekać się kontynuacji - w końcu mamy do czynienia z hollywoodzką fabryką snów... O, przepraszam. Pieniędzy.