Wystawa prezentuje wybrane tradycyjne dziedziny rękodzieła ludowego, będące spadkobiercami wielowiekowej tradycji. Charakterystyczne dla kultury wsi epoki przedprzemysłowej, utrzymały się w niezmienionej niemalże postaci (podobnie jak inne sfery kultury tradycyjnej), na pewnych obszarach jeszcze do połowy wieku XX. Ludność wiejska pozostawała w pewnej izolacji stanowej do przełomu, który przyniosła rewolucja przemysłowa wieku XX.

Strój ludowy jest jednym z najefektowniejszych elementów kultury wsi polskiej. Jego najstarsze formy i kolejne etapy rozwoju uzależnione były od wielu czynników, przede wszystkim od warunków geograficznych i klimatycznych, typu gospodarki i stosunków społeczno-gospodarczych w danym regionie, a także losów historycznych poszczególnych dzielnic Polski.

Kultura ludności autochtonicznej Ameryki Łacińskiej jest bardzo zróżnicowana. Jej badanie ułatwia zastosowany przez naukowców podział na tzw. areały kulturowe, zgodnie z którym wyodrębniono na tym kontynencie regiony, różniące się środowiskiem naturalnym, stopniem rozwoju społecznego i gospodarczego oraz kulturą zamieszkującej je ludności.

Rozwój architektury gotyckiej na naszych ziemiach obejmuje okres od połowy XII w. do poł. XVI w. Na wystawie pokazany jest poprzez fotografie budowli sakralnych, świeckich, detale architektowniczne, a także zabytki związane z późnym średniowieczem.

Ekspozycja przedstawia najbardziej charakterystyczne obiekty, detale architektoniczne i elementy dekoracyjne budownictwa romańskiego, które w Polsce rozwijało się pomiędzy drugą połową X w. a połową XI w. Wystawa ilustrowana jest wielkoformatowymi zdjęciami, licznymi modelami i kopiami.