W kwietniowym repertuarze Laboratorium Dramatu znalazła się bardzo ciekawa propozycja. Wokalistka i aktorka Marta Górnicka zaprezentowała swój premierowy spektakl pt. „Tango Laboratorium”. Widzowie mieli okazję wysłuchać piosenek mistrza tanga Astora Piazzolli w przekładzie Jacka Dehnela.

Mogłoby się wydawać, że łatwo odpowiedzieć na to pytanie. Każdy z nas wie o tym, iż alkoholizm najczęściej rodzi się u ludzi szukających ucieczki od problemów. Nie wybiera: nęka zarówno starych, jak i młodych, biednych i bogatych, prymitywnych oraz wykształconych. Elżbieta Chowaniec, reżyserka spektaklu „Gardenia” jednak wybrała – postanowiła ukazać problem nałogu alkoholowego u kobiet, niszcząc zarazem mit matki Polki, troszczącej się przede wszystkim o rodzinę, wolnej od zła i zepsucia.

Kafka w swojej powieści stworzył specyficzny świat absurdu, a wykreowana przez niego postać stała się ikoną bezradności istoty ludzkiej. Józef K. jest nie tylko archetypem innych bohaterów literackich, ale również inspiracją dla rockowych zespołów. „Proces” jest wybitnym dziełem literackim, a przedstawienie go na deskach teatralnych do łatwych nie należy. Jednak sztuka wystawiana we „Współczesnym” sprostała wymaganiom, jakie zostały jej narzucone.

Wszyscy zapewne doskonale pamiętamy Panią Dulską oraz jej pranie rodzinnych brudów w czterech ścianach własnego domu, tak by na zewnątrz móc błyszczeć „śnieżnobiałą i wykrochmaloną” moralnością. Pomimo upływu czasu, okazuje się, że problemy poruszane w sztuce Zapolskiej nic nie straciły na aktualności. R. M. Groński postanowił je tylko lekko „odkurzyć” i uzupełnić o odniesienia do współczesnej kultury, mediów, a zwłaszcza polityki, tak by pokazać otaczające nas absurdy i zakamuflowany zręcznie fałsz w całej ich okazałości. „Moralność…” Zapolskiej była tragifarsą dotyczącą jednej, mieszczańskiej rodziny, „Won!” przedstawia tragifarsę w wykonaniu całego społeczeństwa, sięgająca aż szczytów władzy, które, jak się okaże, z moralnego punktu widzenia leżą na samym dnie…

Dzieło Charlesa Gounda przygotowane dla Opery Narodowej przez Roberta Wilsona, luźno oparte na pierwszej części goethowskiego „Fausta” ( tragicznego wątku uczucia doktora Fausta do Małgorzaty).

Jedną z najbardziej charakterystycznych cech Świąt Bożego Narodzenia jest przekonanie ludzi o tym, że w tym czasie należy być radosnym i wyjątkowo życzliwie nastawionym do innych. Przyjęło się też uważać, że choinka jest symbolem Świąt Bożego Narodzenia, a zarazem jakby symbolem nadchodzącej radości. Teatr Politechniki Warszawskiej zakpił z powyższych poglądów w spektaklu na podstawie sztuki Aleksandra Wwiedeńskiego: „Choinka u Iwanowów”.

Premiera widowiska tanecznego opartego na balecie „Święto Wiosny” Igora Strawińskiego.
Warto nadmienić, iż pierwowzór wywołał swego czasu niemały skandal- podczas swojej paryskiej premiery w 1913r.- wśród widzów dochodziło wręcz do rękoczynów, krytyka natomiast nie pozostawiła na kompozytorze i choreografie-W. Niżyńskim- suchej nitki. W w końcu jednak ich dzieło okazało się dla baletu przełomowym.

Zapraszamy do zapoznania się z recenzją przedstawienia „Alicja” w reżyserii Pawła Miśkiewicza. Premiera sztuki miała miejsce 14 października w Teatrze Dramatycznym. Spektakl oparty jest na książkach Lewisa Carrolla „Alicja w Krainie Czarów” oraz „Alicja po drugiej stronie lustra”.

11 października odbyła się premiera sztuki „Elementarz dla mieszkańców miasta” w Teatrze Stara Prochoffnia. To spektakl oparty o cykl wierszy Bertolta Brechta o tym samym tytule. Miał to być instruktaż, jak przetrwać w wielkomiejskiej dżungli, sądząc z tytułu skierowany do mieszkańców miast. Ale niestety założenia nie zostało spełnione, bo o ile można tam odnaleźć jakieś porady życiowe, to już nie skierowałbym ich do wszystkich czy nawet większości ludzi zamieszkałych w miastach. Spektakl był dla mnie raczej elementarzem dla menelstwa miast.

Bohaterowie i kolaboranci to dwie skrajności bardzo często występujący obok siebie w wielu dziełach kultury dotyczących wojny. Pierwsi budzą zawsze naszą sympatię, podziw i są wzorem do naśladowania, zaś drudzy to najczęściej tchórze, żałośni karierowicze i zdrajcy, którzy zwykle kończą tragicznie. Problem zarówno bohaterstwa jak i kolaboracji nie musi być jednak ukazany w czarno-białych barwach. Przekonałem się o tym oglądając spektakl „Kolaboracja” w Teatrze Ateneum, w którym dużo dojrzalej, niż jesteśmy przyzwyczajeni, ukazano współpracę człowieka z systemem zła. Właściwie, nie jest nawet łatwo odpowiedzieć na pytanie, czy zachowanie głównego bohatera można określić mianem kolaboracji.